میگو و هر انچه باید بدانیم

‏Shrimp

میگوها حیواناتی هستند از راسته ” آرتروپودا ” زیر راسته ” کروستاسه آ ” طبقه ” مالاکوستراکا ” خانواده ” دکاپودا ” و زیر خانواده ” پلوسیه ماتا ” . این موجودات جالب که در حقیقت رفتگران و نظافتچی های دنیای زیر آب هستند ، کف رودخانه ها ، آبگیرها و دریاها را بعنوان قلمرو خود برگزیده اند و به انجام وظیفه خود در جهان هستی مشغولند . از میان انواع و گونه های متعدد و مختلف میگوها که اکثر آنها بومی آبهای شور و دریا هستند ، تعدادی از آنها چه از آب شیرین ، چه از آب شور و یا دریا توانسته اند راه خود را به دنیای آکواریوم باز کنند و جای خویش را به دست آورند و همانطور که در میان غذاهای دریای از ماهیها جا نمانده اند در آکواریومها هم با آنها همسایه شوند .

آناتومی :
این آبزی سخت پوست جالب دارای بدنی شگفت انگیز است ، بطوریکه از اجزای زنجیر مانند سختی بنام سومیت تشکیل شده که دو به دو به یکدیگر و یا توسط مفصلی نرم و انعطاف پذیر به دیگر اندام متصل شده اند . آنها دارای دو سری آرواره و تعداد زیادی اندام ضمیمه که نقش کمک کردن به آرواره ها را برای غذا خوردن ایفا می کنند در جلوی دهانشان هستند . اندام میگوها با یکجفت بازوی چنگ مانند آغاز می شود . در پشت بازوان دارای ۴ جفت پا برای راه رفتن و بعد از آن ۵ جفت پای کوچک که بعضی میگوها برای شنا کردن از آنها استفاده می کنند و بعضی دیگر نیز مانند شاه میگوها ( کری فیش یا لابستر) با استفاده از دم و این پاهای کوچک یا پلیوپودها فقط رو به عقب شنا می کنند .

آنها همچنین از این پاها برای تغییر جهت خود و هدایت آب به آبشش و غذا به دهان و ماده ها برای نگهداشتن تخمها در زیر شکم خود نیز استفاده میکنند . دو جفت شاخک جلوی دهان میگوها در زمان لاروی نقش اندام شنا و تغذیه لاروها و در میگوهای بزرگسال نقش سنسورهای ردیابی را دارند که به آنها در یافتن غذا و مسیر کمک میرسانند . یک جفت شاخک کوچکتر دارای کیسه حاوی مایعی است که در حقیقت کار گوش میانی در انسانها را انجام میدهد و یک جفت شاخک بزرگ که بسیار حساس هستند به آنها کمک میکنند حتی در تاریک ترین محلها به سرعت و بدون هیچ مشکلی حرکت کنند . همچنین بر روی شاخکها اندام و سلولهای چشایی هستند و از آن گذشته با سلولهای حساسی که بر روی آن شاخکها قرار دارند کوچکترین حرکت آب را تشخیص می دهند . در واقع این شاخکها مانند رادارهایی همه کاره هستند که از مزه غذا گرفته تا حرکت آب و موانع موجود بر سر راه آنها را شناسایی می کنند و می توان گفت مهم ترین و حیاتی ترین بخش بدن میگوها را تشکیل می دهد که بدون آن قادر به زندگی نیستند . بدن میگوها از پوشش سختی از جنس کیتین و کربنات کلسیم برای محکمتر شدن این پوشش پوشیده شده که مقدار کربنات کلسیم در زره خرچنگها بیشتر و در نتیجه پوست آنها محکم تر است . بدن میگوها از دو لایه پوشش شاخی پوشیده شده که لایه بیرونی محکمتر و وظیفه محافظت از لایه نرمتر درونی را که روی هم اسکلت میگو را تشکیل میدهند بر عهده دارد و ماهیچه ها نیز بوسیله پی هایی به این اسکلت متصل شده اند تا بدین وسیله بتواند حرکت کند .

پوست اندازی :
میگوها دارای رشد سریعی هستند از اینرو پس از مدتی پوستشان برای آنها کوچک شده و دیگر نمی توانند رشد کنند . ولی لایه پوست نرم داخلی بطور دایم رشد می کند . در این زمان غدد واقع در پایه چشمی هورمونی ترشح می کنند که برای چند روز اشتهایشان را فرو می نشاند تا حجم بدن کم شده و لایه پوست داخلی جای بیشتری برای رشد داشته باشد و همچنین لایه پوست خارجی را ضعیف کند . سپس خود را از قسمت انتهای پوست خارج می کنند . گاهی به هنگام پوست اندازی یعضی اندام در پوست گیر میکنند و کنده می شوند . ولی خوشبختانه میگوها این توانایی را دارند که اندام غیر حیاتی از دست رفته ، مانند پاها را بازسازی کنند .
پس از اینکه پوست قدیمی را انداختند پوست جدید نرم و پر چین و چروک است و آنها بخاطر انرژی زیادی که صرف بیرون آمدن از پوست کهنه می کنند سنگین و کم تحرک هستند . در این هنگام است که اندام از دست رفته را جایگزین می کنند و پوست جدید باز شده تا جای بیشتری برای رشد در اختیار میگو قرار دهد . پوست جدید و نرم از جنس کیتین بسته به گونه میگوها از چند ساعت تا چند هفته زمان نیاز دارد تا کلسیم کافی را از آب برای سخت شدن جذب کند و در طول این مدت آنها از طرف همسایگان شکارچی کاملاُ آسیب پذیرند . در این مدت میگو استرس زیادی را تحمل میکند و کیفیت آب باید دایماُ تحت کنترل باشد .
بیشتر میگوها پوست قدیمی خود را می خورند تا کربنات کلسیم آن را جذب کنند . ولی اگر بیش از یک روز پوست را نخورند ، باید پوستهای قدیمی را از مخزن خارج کرده تا اگر اندامی در آنها به جا مانده داخل آب آکواریوم نگندد و باعث آلودگی آب نشود .
تولید مثل :
تولید میگو بسته به عملکرد می تواند سخت و یا آسان باشد . تشخیص جنسیت میگوها ، خرچنگها و لابسترها بسیار ساده است . میگوهای نر بین پاهای بزرگ که برای راه رفتن استفاده میشود ، بین قسمت ششم تا هشتم بدن لوله ی اسپرمی دارند در حالی که ماده ها در زیر شکم پهنشان فضای بازی برای نگهداری تخمها دارند . میگوهای نر و ماده به آسانی جفتگیری می کنند و برای این کار چندان سختگیر نیستند و نیازی نیست که دقت زیادی در مورد شرایط شیمیایی آب به خرج داد . پس از جفت گیری ماده تعداد بسیار زیادی تخم میگذارد . اما از اینجاست که سختی کار آغاز میشود . بدلیل دشواری فراهم کردن غذای مناسب و کنترل کیفیت آب تنها تعداد کمی از چند صد هزار تخم مراحل لاروی را میگذرانند و به بزرگسالی میرسند . در مرحله لاروی و زمانی که لاروها به حرکت در آمدند باید یک برنامه غذایی کاملاُ مغذی و کامل برای آنها ترتیب داد که شامل روتیفرها ، پلانگتونها و فیتو پلانکتونها باشد . پس شرایط آب از این مرحله به بعد اهمیت زیادی دارد و رفته رفته همراه با رشد باید غذاهای مناسب با آنها را برایشان فراهم کرد .

محیط زیست :
میگوها از محیط های متفاوتی می آیند ولی از لحاظ نیاز محیطی شبیه یکدیگرند و برای آنها در آکواریوم باید محلهای زیادی برای مخفی شدن در نظر گرفت که با خیال راحت در زمان پوست اندازی بتوانند خود را از دید شکارچیان مخفی کنند و از استرس بدور باشند تا سلامتشان تضمین گردد . یکی از مهمترین نیازهای میگوها گیاهکاری متراکم در محلهایی از آکواریوم است تا با مخفی شدن در میان گیاهان احساس امنیت کنند و همچنین بتوانند غذای خود را در محلی امن یافته و بخورند . مسئله مهم دیگر در مورد محیط زندگی میگوها کیفیت آب است . با توجه با اینکه میگوهای بزرگتر زمان غذا خوردن اتلاف بیشتری میکنند . برای آنها باید دقت بیشتری کرد که این مسئله در زمان پوست اندازی اهمیت ویژه ای پیدا میکند و ممکن نیست مگر با استفاده از یک فیلتر خوب که در عین قوی بودن جریان شدیدی به آب ندهد . گرچه میگوها دامنه وسیعی از سختی و اسیدیته را تحمل می کنند ولی بهترین حالت برای آنها آب نیمه سخت و در حدود خنثی است .

میگوها به ۴ گروه عمده تقسیم می شوند که از این قرارند :

۱– میگوهای جلبک خوار : ( Algae Eating Shrimp )

همانگونه که از نامشان پیداست این میگوها از جلبکها و گیاهان نرم تغذیه می کنند و در برنامه غذاییشان باید از غذاهای گیاهی مانند ویفرهای گیاهی منجمد و خشک به همراه کمی دافنی و آرتمیا استفاده و در مخزن نگهداریشان گیاهکاری متراکمی تدارک دیده ، تعدادی گیاه شناور برای سایه انداختن در آب و نور ملایم نیز برایشان در نظر گرفت . در ضمن مهمترین موضوع همسایگانشان هستند که باید از میان آبزیان صلحجو و غیر شکارچی انتخاب گردند . متاسفانه این گروه از میگوها را بسختی می توان در آکواریوم خانگی تولید کرد .
۲ – میگوهای چنگال بلند : ( Long Arm Shrimp )
گرچه این گروه از میگوها بزرگ میشوند ولی معمولاُ بجز گهگاهی که از قلمرو خود دفاع میکنند و یا با دیگر میگوها بر سر غذا کشمکش میکنند ، آرام و صلحجو هستند ولی بهتر است که جانب احتیاط را رعایت کرده و آنها را با ماهی های باله بلند و کوچکی چون تترا نئون و گوپی ها نگهداری نکنید زیرا گاهی با چنگالهای قدرتمندشان به ماهی های کوچکی که به قلمروشان تجاوز کرده و یا قصد خوردن قضایشان را داشته باشند حمله میکنند و به آنها آسیب جدی می رسانند . گونه های کوچکتر این میگوها در بعضی فروشگاه های آکواریوم بعنوان میگوی جلبکخوار و یا پسماند خوار رودخانه ای و یا غذای زنده بفروش می رسند ولی جالب است بدانید که با کمی حوصله می توانید آنها را دست آموز کرده و آموزش دهید که از دستان شما غذا بخورند . برنامه غذایی این میگوها باید شامل غذاهای خشکی مانند پلت ها و گرانولهای مخصوص میگو به اضافه غذای منجمد مانند دافنی و آرتمیا به همراه مکملهای گیاهی باشد . یکی از رفتارهای جالب میگوهای چنگال بلند جمع آوری غذا در یک محل و پاسداری از آن است و تنها زمانی به دیگر همسایگان اجازه می دهند از آن غذا بخورند که خود سیر شده باشند .

۳ – میگوهای شبح : (Ghost Shrimp )
این میگوهای کوچک معمولاُ بعنوان غذای زنده و یا آبزیان اجتماعی عرضه می شوند . اغلب آنها به نام میگوهای رودخانه ای پسماند خوار و مناسب برای مخازن عمومی شناخته می شوند . برای این آبزیان زیبا باید گیاهکاری کافی کرد تا بتوانند در میان گیاهان پناه گرفته و احساس امنیت کنند و چون بخشی از غذایشان را جلبکها تشکیل می دهند بایستی در برنامه غذاییشان از ویفرهای گیاهی ، پلاتهای مخصوص میگو ، کاهو و اسفناج و غذاهای زنده و منجمدی مانند آرتمیا و دافنی استفاده کرد .

۴ – میگوهای بادبزنی : ( Fan Shrimp “Filter Feeding Shrimp” )
میگوهای بادبزنی خانواده بسیار قدیمی از میگوها هستند که دارای ۱۵ گروه و بیش از ۱۶۰ گونه میباشد . میگوهای بادبزنی پسماند خوارانی بی آزارند . دهان این میگوها کوچک شده و چنگالهایشان تبدیل به عضوی بادبزن شکل شده که ذرات غذایی را که در اثر فرسایش آب از کف و یا غذاها جدا شده اند را با تصفیه آب جمع آوری کرده و به دهان انتقال می دهند . وقتی این عضو بادبزنی شکل بسته است مانند نیزه ای تیز است که از آن بعنوان یک وسیله دفاعی استفاده میکنند . حتی گونه های بزرگتر این میگوها نیز تا وقتی که از طرف ماهیها و یا آبزیان دیگر مورد حمله قرار نگیرند بسیار آرام و صلحجو هستند و برای مخازن عمومی با همسایگان صلحجو مناسبند . در تغذیه آنها باید برنامه کاملی شامل غذاهای منجمدی چون آرتمیا و دافنی و پلت های مخصوص میگو و خرچنگ تدارک دید . گرچه آنها بطور معمول ذرات شناور را از آب جمع آوری میکنند ولی از پاهای بادبزنی خود می توانند مانند انگشتهایی برای کندن ذرات ریز از روی غذاهای بزرگ استفاده کنند .
چگونگی روند تکثیر و تولید مثل میگوهای آب شیرین در آکواریوم

میگوهای آب شیرین دارای روند تولید مثل منحصر بفردی هستند که بعضاً دارای برخی از جنبه های ناشناخته نیز میباشند ..
که گاهی با یکدیگر به اشتباه گرفته میشوند..
البته یکی از جنبه های فرآیند تولیدمثل شناخت تواناییِ تکثیر و تولید مثل در میگوهایِ آب شیرین میباشد..
تولید مثل میگوها کار اصلا ساده و راحتی نیست ..اما در بعضی از گونه ها کار بسیار راحت و بدون دردسر است..
میگوها به راحتی جفت خورده و شروع به تکثیر میکنند .. در طرف مقابل گونه هایی از میگوها وجود دارند که تکثیر آنها فوق العاده سخت و در بعضی از گونه غیر ممکن است ..( البته فقط در اسارت )..
میگویِ رد چری ( ( Red cherry shrimp یکی از نمونه هایی میباشد که براحتی در آکواریوم تکثیر می شود.. به عنوان مثال میتوان از نژادهایی مانند :
میگویِ زرد ” yellow shrimp ” و میگویِ گلوله برف “snowball shrimp ” و همینطور میگویِ ریلی ” Rili shrimp” به عنوان گونه هایی آسان و ساده در امر تکثیر نام برد..
نژادهایی مانند :
* “Redgold flake shrimp
* میگویِ کاردینال “ Cardinal shrimp “ .. میگویِ “ Harlequin shrimp ” .. و میگوی آمانو “ Amano shrimp به عنوان گونه هایی شناخته میشوند که تکثیر آنها در اسارت تقریبا غیر ممکن است شناخته شده اند ..
* تعیین جنسیت
* تعیین جنسیت میگو کاملا بستگی به مشاهدات شما بر روی گونه هایی که در اختیار دارید امکانپذیر میباشد.
* سن میگو ( Age ) برای تعیین جنسیت سن میگو بسیار مهم است .. طبیعتاً در میگوهای بالغ و بزرگسال میل به جفت خوردن بسیار بالاتر از میگوهای نابالغ و جوان است..
* میگوهای جوان و نابالغ بسیار سخت جفت خورده و اگر هم جفت بخورند هرگز تخم های آنها هچ ( Hatch ) نمیشود تعیین جنسیت در میگوهای نابالغ به دلیل رشد نکردن تمامیِ اعضای بدن غیرممکن است.. با توجه به این واقعیت که میگو کاملا رشد نکرده نمیتوان با مشاهده به میگو جنسیت آن را تشخیص داد..قطعا انتخاب میگوهای بالغ میتواند مسیر شما را در امر تکثیر بسیار هموار کند..
* سایز و رنگ ( Size & Coloration ) : در بسیاری از گونه ها و نژادهای میگو ، میگویِ ماده سایز بزرگتری نسبت به میگویِ نر دارد..همچنین رنگ میگویِ ماده تیره تر و پررنگ تر از رنگ نرها میباشد..شما میتوانید در عکس زیر که متعلق به یک جفت میگویِ نر و ماده ردچری میباشد به وضوح تفاوت رنگ را مشاهده کنید..در میگویِ ردچری میگویِ ماده نه تنها بزرگ تر است بلکه رنگ بسیار تیره تری نسبت به نر دارد..میگویِ نر در نژاد ردچری در بسیاری از اوقات کوچکتر و بسیار کمرنگ تر از ماده است..به تفاوت میگوی نر و ماده (رنگ و اندازه) کاملا توجه کنید خصوصیات جنسیت ( Gender Attributes ) : ویژگیهایی خاص در میگویِ ماده و همچنین در ساختار بدن آن وجود دارد که هرگز در جنس نر ظاهر نمیشود .. برخی از این ویژگیها در دوره های خاصی رخ میدهد در حالی که در برخی گونه ها این خصوصیات در تمامی اوقات مشاهده میشود ..االبته با مشاهده تخم در شکم یک میگو شما کاملا مطمئن خواهید شد که آن یک میگویِ ماده است.با این حال همانطور که گفته شد زمانی که تخم در شکم میگو وجود ندارد هم راههایی وجود دارد که جنس نر و ماده را از یکدیگر تشخیص بدهیم..
* زین ( Saddle ) : زینِ پشت یکی از بارزترین و شاخص ترین ویژگی در تشخیص جنسیت میگوها میباشد.. زینِ پشت میگو همانطور که از اسمش پیداست چیزی شبیه به زین اسب میباشد که بر روی کمر میگویِ ماده وجود دارد..در اصل کار این عضو نگهداری از تخم هاییست که هنوز در مرحله آماده سازی به سر میبرند تا پس از آن به زیر شکم میگو انتقال یابند ..این زین درست پشت سر میگویِ ماده و بروی کمر میگو قرارگرفته است .. درست مانند زین اسب.
* زیر شکم ( منحنی کوچک ) ( Curved underbelly ) : راه دیگر در تشخیص میگویِ ماده از نر یک منحنیِ کوچک است که درست در زیر دُمِ میگو میباشد..هنگامی که میگویِ ماده تخم در درون شکم خود دارد این عضو همانند یک سپر دفاعی عمل میکند تا از تخم ها در برابر آسیب های احتمالی دفاع کند ..تقریبا تمام گونه های میگو این منحنی کوچک را در زیر دم خود دارند ..در بعضی از گونه ها که این منحنی وجود ندارد میگو تمایلی از جفت خوردن از خود بروز نمیدهد ..سایز کوچک میگو لزوماً به این معنی نیست که میگو نر میباشد بلکه این سؤال همیشه در مورد سن و مهم تر از سن گونه میگو وجود دارد..تشخیص جنسیت رابطه مستقیم با سن و از همه مهم تر نژاد میگو دارد
* ..
* جفت گیری ( Mating )
*
* عمل جفت گیری ( ..Act ) جفت گیری بین میگویِ نر و میگویِ ماده بسیار سریع اتفاق می افتد.. طی چند ثانیه میگویِ نر لوله تناسلی خود را در شکم میگوی ماده گذاشته و اسپرم خود را به شکم میگویِ ماده انتقال میدهد .. پس از آن میگویِ ماده را از خود جدا میکند ..گاهی اوقات شما میتوانید این عمل را به وضوح درون آکواریوم مشاهده کنید که میگویِ نر در حالتی مثل دعوا و یا چنگ زدن یا چسبیده به میگویِ ماده میباشد..
* لقاح ( Fertilization ) : همانطور که در مطالب قبل توضیح دادیم میگویِ ماده دارای عضوی به نام زین ( Saddle ) در بدن خود میباشد که تخم ها مرحله تکامل خود را آنجا طی میکنند ..میگوی نر اسپرم خود را به میگویِ ماده انتقال داده و اسپرم وارد تخمک ها و پس از آن به تخمدان و سپس به اصطلاح وارد شاسی میشوند ..هنگامی که تخم ها وارد شاسی میشوند آنها توسط اسپرمی که قبلا در شکم میگویِ ماده توسط نر تزریق شده بارور میشوند ..تصور غلطی که میتواند در این زمان به وجود بیاید این است که فکر کنیم تخم ها بارور شده اند و کار تقریبا تمام است .چون این احتمال وجود دارد که میگویِ نر و یا ماده ضعیف بوده باشند و کاملا بالغ نباشند.شما در این وضعیت نمیتوانید ببینید که تخمی در شکم میگو وجود دارد .. در طی این زمان شما همچنان یک میگویِ ماده بدون تخم را مشاهده میکنید..
* ناشناخته ها ( unknowns ) : ناشناخته های زیادی در روند جفت گیری میگوها وجود دارد.. اعتقاد زیادی وجود دارد که بعد از مدت کوتاهی که از پوست اندازی میگویِ ماده میگذرد میگویِ ماده آماده جفت گیری مجدد میشود ..روشی که در آن میگویِ نر تشخیص بدهد که میگوی ماده آماده است وجود ندارد ..شاید میگویِ ماده با انتشار یک سیگنال شیمیایی میگوی نر را برای شناساییِ خود مطلع میکند ..مشاهداتی که در اکثر تکثیر کننده ها وجود دارد حاکی از این است که میگویِ نر با یک حالت مستی و شیدایی به صورت نامتعادل به دنبال میگویِ ماده آماده برای جفت گیری میگردد..وقتی شما ببینید یه دسته میگو در اطراف شیشه های تانک شنا میکنند مطمئن باشید آنها برای اولین بار آماده جفت گیری شده اند .. اگر شما از نزدیک آنها را مشاهده کنید و متوجه شوید آنها میگوی نر هستند مطمئن میشوید که همه چیز خوب پیش میرود و آنها تنها به دنبال جفت هستند ..
* بارداری ( Pregnancy ) : میگویِ ماده به اصطلاح زمانی باردار است که تخم ها در شکم وی وجود داشته باشد .. همانطور که در صحبتهای بالا به آن اشاره کردیم، پس از آنکه تخم در شکم میگوی مادر شکل گرفت بطور رسمی مرحله باروری تخم ها شروع میشود ..اگر تخم ها قبل از هچ شدن از شکم مادر خارج شوند از درون آنها نوزاد میگویی بیرون نخواهد آمد چون بطور کامل بارور نشده اند ..چنانچه تخم های درون شکم مادر کاهش یافته باشند و یا به نظر برسد میگوی ماده تعدادی از تخم ها را از دست داده باشد میتواند دلایل زیادی در بوجود آمدن این وضعیت وجود داشته باشد..شنیده ها و تجربیات اطرافیان حاکی از این است امکان اینکه میگوی ماده جوان و نابالغ بوده است زیاد است .. به همین علت تمایل زیادی به کاهش تعدادی از تخم ها داشته و ناتوان از نگهداری آنهاست.تعدادی دیگر بر این باورند که وقتی میگو بیمار و یا ناراضی از باردار بودن است این عمل اتفاق میفتد ..اما در طرف مقابل عده ای هستند که اعتقاد دارند میگوهای ماده مسن تر توانایی این را دارند که تعداد بیشتری از تخم ها را هچ کنند وتمام این نظرات و تئوریهایی که به آن اشاره کردیم ممکن است درست باشد .با تمام این اوصاف اگر شرایط مناسب باشد و میگویِ ماده آماده جفت گیری بوده باشد میتواند به طور مداوم جفت خورده و بعد از هر بار هچ شدن تخم ها به فاصله چند روز مجدداً جفت گیری کند..
* مرحله تکامل تخم ها ( Egg Development ) : تکامل تخم ها و هچ شدن همه بستگی به نژاد و گونه میگوها دارد .بعضی از نژادها خیلی زودتر از نژادهای دیگر تخم های خود را هچ میکنند و در مقابل گونه هایی وجود دارند که ممکن است هچ شدن تخم ها زمان بیشتری را طی کند ..رنگ تخم ها در نژادهای مختلف با یکدیگر متفاوت میباشد .. توصیه ما به شما این است در مورد هر نژاد از میگو که قصد تکثیر آن را دارید به صورت کامل مطالعه انجام دهید تا با خصوصیات رفتاری و نیازهای آنها و رنگهای مختلف تخم ها با هم آشنا شوید “..در مورد خصوصیت نژادهای خاص شما باید اطلاعاتی نظیر: روند تکامل تخم ها ، رنگ آنها و سایز آنها بعد از هچ شدن تخم ها داشته باشید . نشانه هایی وجود دارد که شما متوجه بشوید که تخم ها بطور کامل هچ شده اند ..مهم ترینِ آن وقتی است که تخم ها از زین پشت میگو به زیر شکم مادر انتقال میابند . این بهترین نشانه برای فهمیدن این موضوع است ..با این حال در بعضی از نژادها ، که امکان دیدن زین به علت رنگ میگو نیست یکی از راههای تشخیص هچ شدن موفق تخم ها این است که شما به تخم های زیر شکم میگویِ ماده توجه کنید ..شما با کمی دقت میتوانید چشمهای نوزادان را ببینید که درون تخم ها وجود دارند را ببینید ..در روز بعد و روز دومِ مشاهده چشمهای آنها ، نوزادان رها شده و به شنای آزاد می پردازند.. اما بازهم در بعضی از نژادها امکان رؤیت هیچ یک از این نشانه ها وجود ندارد ..

تولد نوزادان ( Hatching ) : بیرون آمدن نوزادان از درون تخم بسیار سریع اتفاق می افتد . نوزادان میگو زیر ½ ثانیه از تخم های خود بیرون می آیند .. بهترین جایی که شما میتوانید آنها را برای اولین بار ببینید لابه لای خزه ها است . بسیاری از مشاهده ها حاکی از این است که نوزادان درون تخم ها به محض رها شدن از شکم مادر از پوسته خود خارج شده و به شنای آزاد میپردازند..
مشاهدات دیگری وجود دارد مبنی بر این که میگوی مادر به هنگام آزاد کردن تخم ها با زدن ضربه پا به پوسته نوزادان ، شکافی را برروی پوسته ایجاد کرده و با اینکار کمک بزرگی را به نوزادان میکند..
بسیار نادر است که میگو تخم خود را به صورت دست نخورده آزاد کند .. میگوی ماده تمایل دارد که تخم های خود را در هنگام تاریکی و در محلی پنهان آزاد کند .

#میگوهای_اب_شیرین
#میگو
#جلبکخوارها